تاریخ : ۱۳۹۴/۱۱/۱۶ - ۶:۰۰ ذخیره فایل ارسال به دوستان

لباس خلبانی، لباس افتخار است

در پایان از امیر سرتیپ دوم خلبان رضا رمضانی خواستیم که لباس خلبانی را توصیف کند و او در حالی‎که لبخندی توام با بغضی معنادار داشت، گفت: لباس افتخار است.

امیر سرتیپ دوم خلبان رضا رمضانی در حاشیه نخستین جشنواره ملی هوانوردی در گفت‌وگو با سیمرغ ما ، گریزی به آرزوهای کودکی خود زد، از شوق پرواز، نگاه به بالا و حس خوب پرواز گفت و بالاخره به سال ۱۳۵۲ رسید، همان سالی که ۱۹ بهار از عمرش می‎گذشت و وارد دانشگاه خلبانی نیروی هوایی شد.

 

او از ادامه تحصیل خود در آمریکا و نخستین پروازش در شهریورماه ۱۳۵۳ با هواپیمای آموزشی «بونانزا» گفت که تجربه خوب آن روز، هرگز از یادش نمی‎رود.

 

این خلبان هواپیمای شکاری بمب‎افکن با بیان اینکه خلبانان نیروی هوایی بهترین آموزش‌ها را دیده بودند و از بعد اخلاقی نیز در خانواده‌هایی نجیب و اسلامی رشد کرده بودند، گفت: در شرایط انقلاب، عده‌ای که پیش‌تر از خدمت در نظام جدا شده بودند، اما با شروع جنگ دوباره بازگشتند تا به میهن و مردم خود خدمت کنند، خلبانان همواره در صف نخست دفاع از کشور قرار داشتند.

 

رمضانی با تاکید بر اینکه نیروی هوایی ذاتاً یک نیروی واکنش سریع است، افزود: ظرف چند ساعت پس از حمله اولیه صدام به ایران، نیروی هوایی برای دفاع آماده شد، پرواز معروف به ۱۴۰ فروند را داشتیم، با شروع حملات زمینی نیروهای بعثی به‎ویژه در خوزستان، زمانی که پنج لشکر زمینی دشمن به خوزستان حمله کرده بودند و حداقل ۱۰ لشکر باید در مقابل آنها دفاع می‎کرد، وظیفه نیروی هوایی این بود که مواضع دشمن و حرکات آنها بر روی جاده‌ها را هدف بگیرد.

 

کارشناس مرکز مطالعات راهبردی نیروی هوایی ارتش از روزهایی گفت که ارتش تنها از یک لشکر «منها» آن‌ هم با آسیب‎های وارد شده بر آن برخوردار بود و نیروی هوایی در سِیلی که صدام به‌راه انداخته و قول تسخیر یک‎هفته‌ای خوزستان را داده بود، مثل کوهی بلند ایستاد.

 

خلبان هواپیمای شکاری بمب‎افکن که که سابقه ۴ هزار ساعت پرواز با هواپیماهای اف ۵ و اف ۱۴ را دارد و  خاطرات زیادی از روزهای نبرد حق علیه باطل در خاطر او مانده است، درباره نخستین هدفی که نشانه گرفته‌است، می‎گوید: در دومین روز جنگ، به همراه شهید محمدعلی فرزین، پایگاه نظامی «کوت» عراق را زدیم، حمله به زیرساخت‌های دشمن و دیدن موضع پدافندی نیروهای آنها، قدمی رو به جلو برای ما بود.

 

این مدرس دانشگاه هوانوردی درباره تفاوت آموزش‎های دوران انقلاب و حال حاضر، اظهار کرد: آموزش‎های آن زمان بسیار سخت بود و حتی قابل مقایسه با امروز نیست، اکنون نرم‎افزارهای خاص مانند شبیه‌سازها به کمک ما آمده‌اند، آموزش آسان و گسترده شده‌است.

 

رمضانی به بعد فناوری‌های هواپیمایی پرداخت و گفت: هواپیمای ساده در ایران ساخته شد ولی انسجام خوبی در این زمینه صورت نگرفت، مدیریت واحدی وجود نداشت، اطلاعات مختلف روی هم جمع نشد و حرکت نوینی نداشتیم، از فرصت‌هایی که می‎توانستیم برای ساخت هواپیماهای پیشرفته داشته باشیم، استفاده نکردیم.

 

کارشناس مرکز مطالعات راهبردی نیروی هوایی ارتش با نگاهی به بعد نظامی فناوری، اظهار کرد: در این بخش، به دلیل آنکه دچار آفت بیرونی نبودیم، پیشرفت‌های خوب و حرکت‌های جهادی بزرگی در ساخت قطعات، مهندسی معکوس و ساخت هواپیماهایی چون صاعقه و آذرخش، صورت گرفت.

 

این استاد خلبان با بیان اینکه عمده هواپیماهای آموزشی ما وارداتی هستند، اشاره‎ای به ساخت هواپیمای «تکنام» در ایران زد و گفت: این فناوری مربوط به ۲۰ تا ۳۰ سال پیش است و به‎روز نیست، مراکز دانشگاهی ما قابلیت آن را دارند که مدل‌های جدید و پیشرفته‌ای را طراحی کنند و بسازند، تکنام قابلیت‌های به‎روز خلبانی را ندارند و فقط برای آموزش‎های اولیه خوب است، لذا باید از زیرساخت‌های دانشی (نیروی انسانی) بهره‌گیری شده و هواپیمای بومی پیشرفته بسازیم.

 

مدرس دانشگاه هوانوردی که تحریم را در بعد نظامی بی‎اثر می‎داند، از وجود نیروهای انسانی مجرب و متعهد در صنعت هوا و فضای جمهوری اسلامی ایران گفت و اینکه در شرایط تحریم، ضمن اینکه تجهیزات ما بازسازی و به‎روز شد، فناوری‌های روز نرم‎افزاری را نیز به‎دست آوردیم.

 

رمضانی با تاکید بر اینکه در هشت سال جنگ تحمیلی، بدون وصل شدن به کشور سازنده تجهیزات نظامی، نیازمندی‎های خود را برطرف کردیم، خاطرنشان کرد: اکنون اگر می‎بینید پس از تحریم، رئیس جمهور از خرید هواپیما خبر می‌‌دهد، به این دلیل بوده که خیال مسئولان کشور از بابت سرمایه اصلی یعنی نیروی انسانی در این زمینه که بالقوه وجود دارد، راحت است و متخصصان ما می‎توانند این تجهیزات را کنترل کنند.

 

وی ادامه داد: البته باید دو نکته را مد نظر داشته باشیم، یکی اینکه نیروی انسانی جایگزین باید تامین بشود و دوم اینکه سطح علمی این نیروها را بالا ببرند.

 

این مدرس هوانوردی با بیان اینکه هنوز تا مقصد نهایی فاصله داریم و نیاز به سیستم منسجم و راهبرد صحیح احساس می‎شود، در پاسخ به این سئوالی که آیا ساخت هواپیمای ایران ۱۴۰ درست بود یا خیر، تصریح کرد: انتخاب این نوع هواپیما درست نبود، اگر آن زمان (۲۰ سال پیش) که ساخت ایران ۱۴۰ آغاز شده بود، در انتخاب نوع و انتقال فناوری آن دقت بیشتری می‎شد، اکنون می‎توانستیم هواپیماهای ۴۰ تا ۵۰ نفره را بسازیم و اکنون پروژه مذکور به‎نوعی عقیم نمی‌ماند.

 

رمضانی بیان کرد: کارهای عظیمی که قرار است انجام بشود، نیاز به بررسی، طراحی و اقدام دارد، باید در قالب یک طرح ملی و با هدایت یک مرکز دارای پشتیبانی مستقیم انجام بگیرد، در این زمینه باید از بخش خصوصی کمک بگیریم.

 

این خلبان هواپیمای شکاری که گویا فضای نمایشگاه هوانوردی خاطرات دوران جنگ را برای او تداعی کرده‌است، بار دیگر گریزی به خاطرات دوران جنگ تحمیلی زد و گفت: در آن مقطعی که مملکت به نیروی هوایی نیاز داشت، آنها با تمام توان و اقتدار وارد عمل شدند، نیروی هوایی و هوانیروز از نخستین روزهای جنگ تا آخرین تیرهای جنگ در عملیات مرصاد، خدمت کردند.

 

مدرس دانشگاه‌های هوانوردی ادامه داد: هوانیروز با بهره‎گیری از مدیریت جهادی و ایثارگرانه، افتخارات زیادی برای کشور آفرید و با وجود تحریم‎ها توانستند با بهره‌گیری از دانش دانشگاهیان و نیروهای خلاق، تجهیزات خود را به‌روز کنند.

 

رمضانی با اشاره به نخستین جشنواره هوانوردی و نمایشگاه هوا و فضا، اظهار کرد: این نمایشگاه، نمره خوبی می‎گیرد، کار خوبی در راستای اشاعه فرهنگ هوانوردی انجام شد که امیدواریم مسئولان کارهای زیرساختی را انجام دهند، پایگاه هوایی باید در مازندران وجود داشته باشد، تعداد پروازها باید بیشتر شود.

 

در پایان از امیر سرتیپ دوم خلبان رضا رمضانی خواستیم که لباس خلبانی را توصیف کند و او در حالی‎که لبخندی توام با بغضی معنادار داشت، گفت: لباس افتخار است.

ارسال دیدگاه

بدون واسطه با مسئولین در ارتباط باشید
کانال تلگرام سیمرغ ما
🇮🇷 کانال رسمی  تلگرامی شهرداری کیاکلا🇮🇷
عصر ساری
جویباران|پایگاه خبری تحلیلی شهرستان جویبار
پایگاه خبری تحلیلی بابل نوین
مرجع اخبار مازندران